Jak poprawić błąd językowy?

 - Czy ja mogę poprawić dziecko językowo już po fakcie?

- zapytała mnie niedawno jedna z lektorek. - Dziecko tak ładnie się przygotowało, i nie chciałam mu przerywać, żeby poprawiać od razu, no ale nie wiem, czy takie uwagi PO mają sens?

    Zawsze proponuję przełożyć taką sytuację na analogiczną w uczeniu pierwszego języka. Podchodzi do nas dziecko, może nasze własne, prywatne, i mówi: 

- Wiesco, bo ja piesowi rzuciłem zabawkę, i ona się odbiła od stołu, i uderzyła w wazonik, a później…. - i tak dalej. Wyobrażasz sobie, że słuchasz historii do końca, a później mówisz:

- To bardzo ciekawe, ale pamiętaj następnym razem, że celownik od rzeczownika pies to psu, dobrze?

Widzisz tę minę dwu- czy trzylatka? Bez sensu, powiesz?

To dlaczego próbujesz takie poprawki przemycić przy języku obcym?

Maluchy uczą się L1 i L2 w bardzo podobny sposób - NATURALNIE. 

No ale, jak poprawisz od razu, to czy nie zniechęcisz? Wszystko zależy od metody 😊 Jeśli będziesz przerywać i karcić, to zniechęcisz jak nic. Tak samo zresztą, jak wyliczając wszystkie błędy na końcu. Ale spróbuj tak:

- Wiesco, bo ja piesowi rzuciłem zabawkę, i…

- A, rzuciłeś PSU zabawkę, i co?

- Tak, psu rzuciłem i ona się odbiła…. - i tak dalej.

Przy takiej techince smażymy dwie pieczenie przy jednym ogniu. Po pierwsze, dziecko zostaje poprawione w kontekście, od razu, może nawet powtarza po nas poprawną formę (ideał!). A powtarzając to, co ono powiedziało, wzmacniamy w nim poczucie, że słuchamy uważnie tego, co mówi - to stara, znana technika negocjatorów z FBI 😎 Serio! Mózg dziecka odnotował poprawkę, dziecko nie poczuło się zbite z tropu i czuje się słuchane. 

I to, czy jest to język własny, czy obcy, nie ma w tym przypadku znaczenia.